Artykuły partnerów

Czerwienica: przyczyny, objawy, leczenie

Czerwienica prawdziwa (choroba Vaqueza-Oslera) to choroba krwi, w której ma miejsce nadprodukcja składników morfotycznych krwi. Nieleczony nadmiar erytrocytów, granulocytów oraz płytek krwi może skutkować poważnymi zaburzeniami krzepnięcia krwi. Doprowadza to do zatorów tętnic, udarów, zawałów, a nawet ostrej białaczki szpikowej. Na czerwienicę najczęściej chorują kobiety w wieku około 60 lat.

Przyczyny czerwienicy

Nadkrwistość bardzo rzadko rozpoznaje się przed 40. rokiem życia. Prawdopodobieństwo rozwoju choroby zwiększa ekspozycja na promieniowanie jonizujące. Wykryto również mutację genu kinazy tyrozynowej JAK2 – predyspozycja genetyczna zachorowania na czerwienicę jest więc faktem. To jedyne odkryte jak do tej pory przyczyny choroby: nie da się realnie zapobiegać nadkrwistości. Lekarzom pozostaje redukcja powikłań jej przebiegu. Na szczęście dla wszystkich chorych skutecznych sposobów jest całkiem sporo.

Jak objawia się nadkrwistość

Mało zaawansowana nadkrwistość, z liczbą czerwonych (ale nie tylko) krwinek przekraczającą normę dla płci i wieku, nie wykazuje żadnych objawów. W przeciwnym wypadku, gdy objętość krwi wzrasta znacznie, chorobie towarzyszą następujące dokuczliwe symptomy o różnym stopniu nasilenia:

  • bóle i zawroty głowy,
  • bóle brzucha,
  • uczucie ciągłego zmęczenia i zadyszka w trakcie wysiłku fizycznego,
  • zasinienie warg,
  • przekrwienie spojówek,
  • zaburzenia widzenia,
  • szumy w uszach,
  • czerwienienie, złuszczanie się i pieczenie skóry,
  • owrzodzenie skóry,
  • czerwienienie i bolesność dłoni i stóp,
  • utrata masy ciała,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • krwawienia z nosa i przewodu pokarmowego,
  • rosnąca skłonność do powstawania zakrzepów,
  • dna moczanowa.

Sercu jest zdecydowanie ciężej pracować w sytuacji, gdy krew jest znacznie bardziej gęsta i lepka. Pompa ssąco-tłocząca jest dużo bardziej obciążona, stąd występowanie powyższych objawów czerwienicy.

Na czym polega leczenie czerwienicy

Nadkrwistość rozpoznaje się po wykonaniu badań krwi, potwierdzających podwyższone stężenie hemoglobiny oraz wyższą liczbę płytek krwi oraz leukocytów. Na początkowym etapie leczenia wystarczają regularnie wykonywane przez lekarza w odstępie kilku dni upusty krwi. Stopniowo zmniejsza się ich częstotliwość i zabiegi przeprowadza się już jedynie co kilka miesięcy (z czasem nawet co 3-4 miesiące). Pomaga również stosowanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub leków cytoregulujących, których podawany rodzaj uzależniony jest od wyniku morfologii, wieku chorego, kondycji oraz współwystępujących schorzeń.

Zdjęcia dostarczone przez autora artykułu.