Artykuły partnerów

Co zrobić, kiedy in vitro nie zakończy się ciążą…?

Decyzja o podjęciu leczenia metodą in vitro to dla wielu par ważny, choć często trudny krok. Dlatego brak oczekiwanych rezultatów w postaci ciąży bez wątpienia niesie ze sobą ogromy bagaż emocji, od smutku po poczucie rezygnacji i porażki.

Jednak niepowodzenie po programie in vitro nie oznacza wcale, że wszystkie możliwości terapii zostały wyczerpane. Wręcz przeciwnie, dotychczasowa historia leczenia może dostarczyć przydatnych informacji, które pozwolą w odpowiedni sposób zmodyfikować postępowanie, tak aby maksymalnie zwiększyć szanse na sukces przy kolejnej próbie.

Gdy procedura in vitro nie skutkuje uzyskaniem prawidłowo rozwijającej się ciąży, najważniejszym pytaniem, na które trzeba odpowiedzieć, jest: dlaczego tak się dzieje?

Jeżeli u danej pary doszło do poronienia lub utraty ciąży więcej niż dwukrotnie, konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki – od oceny jakości komórek jajowych i nasienia, przez badania genetyczne i endokrynologiczne, po konsultacje z psychologiem.

Niska jakość komórek jajowych może wynikać z wielu czynników – wieku kobiety, zaburzeń hormonalnych, niedoborów różnych substancji, czynników genetycznych itp. Ma to szczególne znaczenie u kobiet po 35 roku życia, u których ilość komórek zdolnych do zapłodnienia i prawidłowych podziałów stale się zmniejsza. Dokładna diagnostyka pozwala odpowiednio oszacować szanse pacjentki na uzyskanie ciąży, może również wskazać potrzebę rozważenia skorzystania z Banku Komórek Jajowych.

Samoistne poronienia i utraty ciąż wynikają zwykle z nieprawidłowości zarodka – najczęściej spowodowanych wadami genetycznymi, które uniemożliwiają odpowiedni jego rozwój. Badania genetyczne obojga partnerów pozwalają określić, czy nie są oni nosicielami niebezpiecznych mutacji, które zaburzają przebieg ciąży. W oparciu o uzyskane informacje ustalić można odpowiedni dla danej pary przebieg leczenia -od selekcji odpowiednich plemników i komórek jajowych, poprzez diagnostykę preimplantacyjną po użycie komórek i nasienia pochodzących od anonimowych dawców.

Czasem przyczyna niepowodzeń nie leży w nieprawidłowym rozwoju zarodków, ale wynika z zaburzeń funkcjonowania błony śluzowej macicy lub wad w jej budowie. Zaburzenia wzrostu endometrium, mięśniaki i polipy macicy, a także wady anatomiczne uniemożliwiają prawidłowe zagnieżdżenie, a co za tym idzie rozwój zarodka. Ich korekcja poprzez odpowiednią farmakoterapię lub dodatkowe procedury znacząco zwiększa szansę na powodzenie podczas kolejnej próby zapłodnienia.

W kontekście zaburzeń implantacji znaczenie ma także czynnik immunologiczny. Nieprawidłowe reakcje układu odpornościowego pacjentki mogą obniżać jej szanse na zajście w ciążę. W takich przypadkach, po przeprowadzeniu szeregu badań, można zastosować dodatkowe działania, które zredukują ryzyko niepowodzenia.

Nie można jednak zapomnieć, że sukces leczenia zależy w ogromnej mierze od dobrego samopoczucia i komfortu emocjonalnego pacjentów. Stres, brak poczucia bezpieczeństwa i narastające obawy negatywnie wpływają nie tylko na relacje między partnerami, ale też w znaczący sposób zmniejszają szanse na sukces terapii. Dlatego tak istotne jest, aby stając przed tym trudnym wyzwaniem skorzystać z pomocy psychologa, który doradzi, w jaki sposób poradzić sobie w tym wymagającym okresie.

Pary, które doświadczyły niepowodzeń leczenia metodą in vitro, to pacjenci wymagający szczególnej troski i indywidualnego podejścia. Problem ma bardzo często podłoże wieloczynnikowe i wykrycie jego przyczyny wymaga współpracy lekarzy i specjalistów z wielu dziedzin, którzy wspólnie zadecydują o wyborze najbardziej optymalnego programu leczenia. Dlatego tak ważny jest wybór kliniki, która nie tylko pozwala na przeprowadzenie kompleksowej i wielopoziomowej diagnostyki, ale także oferuje wsparcie dla pacjentów na każdym etapie procesu.

Zdjęcie dostarczone przez autora artykułu.