Artykuły partnerów

Wybity bark – sposoby leczenia zwichniętego stawu ramiennego

Wybity bark w nomenklaturze medycznej określany jest jako zwichnięcie stawu ramiennego. Najczęstszymi przyczynami tego urazu są: silne uderzenie w ramię lub upadek na wyprostowaną rękę. Pierwszym i charakterystycznym objawem wybitego barku jest silny ból, który współwystępuje z obrzękiem, ograniczeniem ruchomości w stawie i poczuciem przemieszczenia kości ramiennej. Podstawową metodą leczenia wybitego barku jest jego nastawienie. W przypadku skomplikowanych urazów konieczny jest zabieg chirurgiczny, który polega na rekonstrukcji więzadeł, ścięgien i naczyń krwionośnych.

Wybity bark – bolesna kontuzja

Wybity bark, a właściwie zwichnięcie stawu ramiennego, to stosunkowo częsta kontuzja, której towarzyszy intensywny ból. Zazwyczaj jest ona następstwem upadku na wyprostowaną rękę lub bardzo mocnego uderzenia w ramię (np. w wyniku wypadku komunikacyjnego). Wybity bark jest kontuzją dość łatwą do rozpoznania, ponieważ charakteryzuje się zmianą kształtu stawu ramiennego, a także poczuciem jego przemieszczenia się. Oprócz tego pojawiają się obrzęk i ograniczenie ruchomości w stawie. Co istotne, niekiedy dolegliwości bólowe przy zwichnięciu stawu ramiennego są tak silne, że dochodzi do utraty przytomności.

Nastawienie wybitego barku

W przypadku zwichnięcia stawu ramiennego kluczową rolę odgrywa czas. Przy tego typu kontuzjach pacjent powinien jak najszybciej uzyskać pomoc medyczną, ponieważ wpływa to na jego późniejszą rekonwalescencję i jakość życia. Podstawową metodą leczenia wybitego barku jest jego nastawienie. Zabieg ten wykonuje się zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym, ponieważ konieczne jest rozluźnienie mięśni. Przed nastawieniem wybitego barku lekarz wykonuje zdjęcie rentgenowskie, by potwierdzić wstępną diagnozę. Po zabiegu konieczne jest unieruchomienie stawu barkowego za pomocą tzw. opatrunku Desaulta. Polega on na zabandażowaniu obojczyka, łopatki, ramienia i przedramienia do klatki piersiowej. Tego typu opatrunek należy nosić ok. 4 tygodni.

Zarówno w czasie gojenia, jak i rehabilitacji w celu zminimalizowania uciążliwych dolegliwości bólowych zaleca się stosowanie zimnych okładów na bark. Oprócz tego warto sięgnąć do domowej apteczki po niesteroidowe leki przeciwzapalne. Opcjonalnie można stosować maści przeciwbólowe.

Zwichnięcie stawu ramiennego – operacja

Gdy zwichnięcie stawu ramiennego jest skomplikowane, konieczne jest przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego. Pacjenta z wybitym barkiem kwalifikuje się do operacji na podstawie wcześniej wykonanego zdjęcia rentgenowskiego. Podstawowe wskazania do przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego w przypadku wybitego barku to:

  • zwichnięcie stawu ramiennego wraz ze złamaniem kości ramiennej,
  • przestarzały wybity bark,
  • wybity bark z towarzyszącą zmianą pozycji mięśnia dwugłowego,
  • zwichnięcie stawu ramiennego z powikłaniami neurologicznymi.

Rehabilitacja po wybitym barku

Powrót do zdrowia po wybitym barku uwarunkowany jest reakcją na leczenie i rehabilitację, która w przypadku zwichnięcia stawu ramiennego jest niezbędna. Powinna się ona rozpocząć po zdjęciu opatrunku. Wszelkie zabiegi ułatwiające powrót do zdrowia po wybitym barku muszą być przeprowadzane pod okiem wykwalifikowanego fizjoterapeuty. Dodatkowo w celu przyspieszenia rekonwalescencji można zastosować zabiegi o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Mowa tu głównie o: elektrostymulacji, krioterapii, ultradźwiękach, laserze, polu magnetycznym i kąpieli wirowej. Oprócz tego bardzo ważne jest ćwiczenie mięśni barku – przy czym na początku nie należy przeciążać ramienia. Głównym celem rehabilitacji po zwichnięciu stawu ramiennego jest stopniowe wzmacnianie mięśni i poprawienie ruchomości barku. Ponadto ćwiczenia na ostatnim etapie rehabilitacji mają na celu poprawić dynamikę ruchu i zwiększyć siłę całej ręki. 

Bibliografia: 

  1. Pogorzała A.M., Lewińska M., Bagrowska-Kaliś A., Przyczyny i klasyfikacja nawykowego zwichnięcia stawu ramiennego oraz testy wykorzystywane w ocenie jego niestabilności. Innowacyjność i tradycja w fizjoterapii. Poznań 2007.
  2. Kujawiak Sz., Porównanie wyników operacyjnego i zachowawczego leczenia pełnego zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego: http://www.wbc.poznan.pl/Content/252409/index.pdf